పిల్లలకు భవిష్యత్తా? బాల్యమా?

పిల్లలంటే ఎవరికైనా ఇష్టమే! వాళ్ల బోసినవ్వులు, అల్లరి మాటలు, చిలిపి చేష్టలు... ఇవన్నీ మనసుకు ఎంతో ఆనందాన్నిస్తాయి. వాళ్లను చూస్తుంటే మన బాల్యం గుర్తొస్తుంది. మనం మళ్లీ పిల్లలమైపోతే బాగుండనిపిస్తుంది. కానీ ఈరోజు పిల్లల బాల్యాన్ని చూస్తుంటే మాత్రం ఒక చిన్న సందేహం కలుగుతుంది. మనం వాళ్లకు మంచి భవిష్యత్తును అందిస్తున్నామా? లేక ఆ భవిష్యత్తు కోసం వాళ్ల బాల్యాన్నే దూరం చేస్తున్నామా?

ప్రతి తల్లిదండ్రులకీ తమ పిల్లలు జీవితంలో గొప్ప స్థాయికి ఎదగాలని ఉంటుంది. మంచి చదువు చదవాలి, మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాలి, సమాజంలో గౌరవంగా బతకాలి... ఇవన్నీ సహజమైన ఆశలే! అందుకోసం చిన్నప్పటి నుంచే ఎన్నో ప్రయత్నాలు చేస్తుంటారు. స్కూల్, ట్యూషన్, ప్రత్యేక తరగతులు, సంగీతం, నృత్యం, ఆటలు... ఇలా పిల్లల రోజులోని ప్రతి గంటకీ ఒక పని కేటాయిస్తున్నారు.

కానీ ఈ పరుగులో పిల్లలు తమకంటూ ఒక బాల్యాన్ని అనుభవించడానికి సమయం మిగులుతుందా?

ఒకప్పుడు బాల్యం అంటే సాయంత్రం కాగానే స్నేహితులతో కలిసి వీధుల్లో ఆటలు ఆడుకోవడం, వానలో తడవడం, మట్టిలో బొమ్మలు చేయడం, చెట్లెక్కడం, చిన్న చిన్న విషయాలకే గొడవపడటం, కాసేపటికే మళ్లీ కలిసిపోవడం. గెలిచినప్పుడు ఎగిరి గంతేయడం, ఓడిపోయినప్పుడు కాసేపు అలిగి మళ్లీ ఆటలో కలిసిపోవడం. ఆ క్షణాల్లో ఎలాంటి పోటీ ఉండేది కాదు. ఎలాంటి ఒత్తిడి ఉండేది కాదు. రేపటి గురించి ఆలోచన ఉండేది కాదు. ఆ క్షణాన్ని ఆనందంగా గడపడమే బాల్యం!

కానీ నేటి పిల్లల పరిస్థితి అలా ఉందా?

చేతిలో మొబైల్ ఫోన్, కళ్ల ముందు టీవీ, పుస్తకాల మధ్య బాల్యం ఎక్కడో కనిపించకుండా పోతోంది. ఒకప్పుడు పిల్లల ఆటస్థలాలుగా ఉన్న వీధులు ఇప్పుడు వాహనాలతో నిండిపోతున్నాయి. స్నేహితులతో గడపాల్సిన సమయం స్క్రీన్‌ల ముందు గడిచిపోతోంది. ఒక పరీక్ష పూర్తికాకముందే మరో పరీక్షకు సిద్ధమవుతున్నారు. ఒక పోటీ ముగియకముందే ఇంకో పోటీ మొదలవుతోంది.

పిల్లలకు మంచి మార్కులు రావాలని కోరుకోవడంలో తప్పులేదు. కానీ మార్కులే వాళ్ల ప్రతిభకు కొలమానం కావు కదా! ప్రతి పిల్లవాడిలోనూ ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రతిభ ఉంటుంది. ఒకరికి చదువు ఇష్టమైతే మరొకరికి ఆటలు ఇష్టం కావచ్చు. ఇంకొకరికి బొమ్మలు గీయడం, పాటలు పాడటం, కథలు చెప్పడం ఇష్టం కావచ్చు. వాళ్ల ఆసక్తులను గుర్తించి ప్రోత్సహించాల్సిన బాధ్యత మనదే కదా!

మరొక విషయం... పిల్లలకు అన్నీ అందిస్తున్నామని అనుకుంటున్నాం. ఖరీదైన బొమ్మలు, కొత్త దుస్తులు, మంచి పాఠశాలలు, వాళ్లు అడిగిన ప్రతి వస్తువు కొనిస్తున్నాం. కానీ వాళ్లకు నిజంగా కావాల్సింది ఇవేనా?

స్కూల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు వాళ్ల రోజంతా ఎలా గడిచిందో అడిగే ఒక మనిషి కావాలి. వాళ్లు చెప్పే చిన్న చిన్న విషయాలను ఓపికగా వినే ఒక మనసు కావాలి. తప్పు చేసినప్పుడు తిట్టకుండా అర్థమయ్యేలా చెప్పే ఓర్పు కావాలి. ఓడిపోయినప్పుడు ధైర్యం చెప్పే భుజం కావాలి. వాళ్లతో కలిసి నవ్వుతూ, ఆడుతూ, కాసేపు పిల్లలుగా మారిపోయే తల్లిదండ్రులు కావాలి.

నిజానికి పిల్లలకు మనం ఇచ్చే అత్యంత విలువైన బహుమతి ఖరీదైన వస్తువులు కాదు... మన సమయం!

వాళ్లతో కలిసి ఒక ఆట ఆడటం, కథలు చెప్పడం, చిన్న చిన్న విహారాలకు తీసుకెళ్లడం, వాళ్ల ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పడం... ఇవన్నీ వాళ్ల బాల్యంలో చెరిగిపోని జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోతాయి. పెద్దయ్యాక వాళ్లు గుర్తుచేసుకునేది మనం కొనిచ్చిన బొమ్మల ధరను కాదు, మనతో కలిసి గడిపిన ఆ మధురమైన క్షణాలను.

పిల్లలను మన కలలకు ప్రతిరూపాలుగా మార్చాలని ప్రయత్నించకూడదు. వాళ్లకంటూ కొన్ని కలలు ఉంటాయి. ఆ కలలను కనడానికి, వాటిని నిజం చేసుకోవడానికి వాళ్లకు స్వేచ్ఛనివ్వాలి. జీవితంలో గెలవడం ఎంత ముఖ్యమో, ఓటమిని తట్టుకోవడం కూడా అంతే ముఖ్యమని నేర్పించాలి. ప్రతిసారీ మొదటి స్థానంలో ఉండాలని ఆశించడం కంటే, ప్రయత్నించడం నేర్పించాలి.

పిల్లలు రేపటి పౌరులు మాత్రమే కాదు... ఈరోజు మన మధ్య జీవిస్తున్న అందమైన ప్రపంచం. వాళ్ల బాల్యాన్ని ఆనందంగా గడపనివ్వడం కూడా వాళ్ల భవిష్యత్తుకు మనం ఇచ్చే గొప్ప కానుకే!

ఈ బాలల దినోత్సవం సందర్భంగా పిల్లలకు బహుమతులు ఇవ్వడంతో పాటు, వాళ్లకు మన సమయాన్ని కూడా బహుమతిగా ఇద్దాం. వాళ్లను చదువులో ముందుకు నడిపిస్తూనే, ఆటపాటల్లోనూ స్వేచ్ఛగా ఎదగనిద్దాం. వాళ్ల భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తూనే, వాళ్ల వర్తమానాన్ని కూడా అందంగా మలుద్దాం.

ఎందుకంటే... బాల్యం అనేది జీవితంలో మళ్లీ తిరిగిరాని ఒక అందమైన కాలం. మనం వాళ్లకు ఎంత గొప్ప భవిష్యత్తును ఇచ్చామన్నది ఒకరోజు తెలుస్తుంది. కానీ వాళ్ల బాల్యంలో మనం ఎంత ప్రేమను పంచామన్నది మాత్రం వాళ్ల మనసులో జీవితాంతం నిలిచిపోతుంది.

ఈ బాలల దినోత్సవం సందర్భంగా ఒక్కసారి ఆలోచిద్దాం... పిల్లలకు భవిష్యత్తును అందించే క్రమంలో వాళ్ల బాల్యాన్ని దూరం చేయకుండా ఉండగలుగుతున్నామా?  రచన సుధేష్ణ దేవి జంగంగారి,9177938246 క్రియేట్ టైటిల్ అండ్ పోస్టర్ use photos