అమ్మవారితో పాచికలాడిన ఆదిశంకరులు.. శ్రీచక్రాన్ని ప్రతిష్ఠించిన మహోన్నత గాథ
అమ్మవారితో పాచికలాడిన ఆదిశంకరులు.. శ్రీచక్రాన్ని ప్రతిష్ఠించిన మహోన్నత గాథ
మధుర మీనాక్షి అమ్మవారి ఆలయంలో ఆదిశంకరాచార్యులు శ్రీచక్రాన్ని ప్రతిష్ఠించారనే ఆధ్యాత్మిక కథ ఇది.
ఈ కథలో భక్తి, అద్వైత తత్వం, శక్తి ఆరాధన, మాతృత్వం, అహంకార నిర్మూలన వంటి భావాలు అంతర్లీనంగా కనిపిస్తాయి.
మధుర నగరానికి అధిష్ఠాన దేవతగా మీనాక్షి అమ్మవారిని పాండ్యరాజులు అత్యంత భక్తితో ఆరాధించేవారని స్థలపురాణ కథనాలు చెబుతాయి. మీనాక్షి అమ్మవారు సౌందర్యానికి, శక్తికి, కరుణకు ప్రతీకగా కొలువై ఉన్నారని భక్తుల విశ్వాసం.
అయితే ఒక సమయంలో అమ్మవారిలోని తామసిక శక్తి రాత్రివేళల్లో ఉగ్రరూపం దాల్చిందని ఈ కథ చెబుతుంది. రాత్రి నగరంలో సంచరించే వారిని ఆమె సంహరిస్తుండటంతో ప్రజలు భయభ్రాంతులకు గురయ్యారు. పాండ్యరాజు రాత్రివేళ ప్రజలు ఇళ్ల నుంచి బయటకు రావద్దని ఆజ్ఞలు జారీ చేశాడు.
అమ్మవారిని శాంతింపజేయడానికి అనేక యజ్ఞాలు, యాగాలు, పూజలు, జపాలు నిర్వహించినా పరిస్థితి మారలేదని కథనం.
అలాంటి సమయంలోనే ఆదిశంకరాచార్యులు మధురకు వచ్చారు.
ఆలయంలోనే రాత్రి గడపాలని శంకరుల నిర్ణయం
ఆదిశంకరులను పాండ్యరాజు ఎంతో భక్తితో ఆహ్వానించాడు. వారికి రాజభవనంలో అన్ని సౌకర్యాలు కల్పించేందుకు సిద్ధపడ్డాడు.
కానీ శంకరాచార్యులు మాత్రం—
“నాకు మీనాక్షి అమ్మవారి సన్నిధిలోనే ధ్యానం చేయాలి. ఈ రాత్రి ఆలయంలోనే ఉంటాను” అని చెప్పారు.
రాజు తీవ్రంగా భయపడ్డాడు.
“స్వామీ! రాత్రివేళ అమ్మవారు తామసరూపంలో సంచరిస్తున్నారు. మీరు ఆలయంలో ఉంటే మీ ప్రాణాలకు ప్రమాదం” అని వేడుకున్నాడు.
కానీ శంకరాచార్యులు వెనక్కి తగ్గలేదు.
“ఆమె జగన్మాత. ఆమె సన్నిధిలో ఉండటం నాకు భయంకాదు. ఆమెను ధ్యానించడం నా భాగ్యం” అని చెప్పి ఆలయంలోనే ఉండిపోయారు.
అర్ధరాత్రి అమ్మవారి దర్శనం
రాత్రి వేళ విశాలమైన మండపంలో శంకరాచార్యులు ధ్యానంలో కూర్చున్నారు.
ఆ సమయంలో ఆలయంలోని గంటలు స్వయంగా మోగాయి. దీపాల వెలుగు మరింత ప్రకాశించింది.
మీనాక్షి అమ్మవారి విగ్రహంలో చైతన్యం కలిగినట్లు, ఆమె గర్భగుడి నుంచి బయటకు వచ్చినట్లు ఈ కథనం వర్ణిస్తుంది.
ఆమె మొదట కరుణామయమైన సౌమ్యరూపంలో కనిపించింది. కానీ గర్భగుడి గడప దాటిన తర్వాత ఆమెపై తామసిక ఛాయ ఆవరించింది.
మహాకాళీ వంటి ఉగ్రరూపం దాల్చి, శంకరాచార్యుల వైపు అడుగులు వేసింది.
అయితే శంకరాచార్యులు భయపడలేదు.
ఆయన కళ్లలో అమ్మవారు ఉగ్రరూపంలో కనిపించలేదు. తన తల్లిగానే కనిపించింది.
ఆయన హృదయం నుంచి స్తోత్రాలు ప్రవహించాయి. అమ్మవారిని స్తుతిస్తూ “భవానీ భుజంగ ప్రయాత స్తోత్రం” వంటి భక్తి గీతాలను పఠించారని ఈ కథ చెబుతుంది.
ఆ స్తోత్రాల ప్రభావంతో అమ్మవారి హృదయంలోని తామసిక భావం క్రమంగా తగ్గింది.
ఆమె శంకరాచార్యులను చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
“నాయనా! నీవెవరు? నా ముందే కూర్చొని నన్నే స్తుతిస్తున్నావు. నీకు భయం లేదా?” అని అడిగింది.
శంకరాచార్యులు నమస్కరించి—
“అమ్మా! నీవు ఎంతటి రూపంలో ఉన్నా నాకు నీవు తల్లివే” అన్న భావంతో ఆమెను స్తుతించారు.
అమ్మవారి హృదయంలో మాతృత్వం మేల్కొంది.
“నీకు ఏ వరం కావాలి?”
శంకరుల భక్తికి మెచ్చిన మీనాక్షి అమ్మవారు—
“నాయనా! నీ భక్తికి నేను ప్రసన్నురాలిని. నీకు ఏ వరం కావాలో కోరుకో” అని అన్నారు.
శంకరాచార్యులు ధనం, రాజ్యం, కీర్తి వంటి ఏ కోరికనూ కోరలేదు.
“తల్లీ! నీలోని తామసిక శక్తి వల్ల ప్రజలు బాధపడుతున్నారు. అది నాకు బాధ కలిగిస్తోంది. అందువల్ల నీవు ఓడిపోతే, ఈ సంహార కార్యక్రమాన్ని నిలిపివేసి ప్రజలను కాపాడాలి” అని కోరారు.
అమ్మవారు ఆశ్చర్యపోయింది.
“అయితే నాతో పాచికలాడతావా?” అని అడిగింది.
శంకరాచార్యులు చిరునవ్వుతో—
“అమ్మా! నాతో పాచికలాడతావా?” అని అడిగారు.
అమ్మవారు అంగీకరించింది.
అమ్మవారితో పాచికల ఆట
పాచికలాట ప్రారంభమైంది.
అమ్మవారు తనకు అపారమైన విజయం వస్తుందనే నమ్మకంతో ఆడుతోంది.
శంకరాచార్యులు మాత్రం ఆటను కేవలం ఆటగా చూడలేదు. ప్రతి సంఖ్యకు, ప్రతి అక్షరానికి, ప్రతి పావుకు ఒక ఆధ్యాత్మిక అర్థాన్ని అనుసంధానిస్తూ ఆటను కొనసాగించారు.
ఆట సాగుతున్న కొద్దీ శంకరాచార్యులు లలితా సహస్రనామంలోని నామాలను స్మరిస్తూ అమ్మవారిని స్తుతించారు.
విజయం, పరాజయం గురించి అమ్మవారు మాట్లాడినప్పుడు శంకరాచార్యులు అద్వైత తత్వాన్ని వివరించారు.
“అమ్మా! గెలుపు, ఓటమి రెండూ ద్వంద్వాలే. గెలుపులో అహంకారం రావచ్చు. ఓటమిలో వినయం పుడుతుంది. చివరికి రెండింటినీ సమానంగా చూడగల స్థితే నిజమైన జ్ఞానం” అని చెప్పారు.
ఆ మాటలు అమ్మవారిని మరింత ఆలోచనలో పడేశాయి.
శ్రీచక్రం ఆవిర్భావం
ఆట కొనసాగుతుండగానే శంకరాచార్యులు పసుపు, కుంకుమ, చందనంతో మండపంలో ఒక పవిత్రమైన యంత్రరూపాన్ని చిత్రించడం ప్రారంభించారు.
అది శ్రీచక్రం.
నవావరణాలతో, త్రికోణాలతో, బిందువుతో కూడిన ఆ శ్రీచక్రంలో శక్తి తత్వాన్ని ప్రతిష్ఠిస్తూ శంకరాచార్యులు మంత్రాలను స్మరించారు.
ఆయన ఉద్దేశం ఒక్కటే—
అమ్మవారి ఉగ్ర తామసిక శక్తిని శాంతింపజేసి, సాత్విక శక్తిగా ప్రజల రక్షణకు మలచడం.
ఆట చివరి దశకు చేరుకుంది.
అమ్మవారు—
“నాయనా! నేను గెలిచాను. మన ఒప్పందం ప్రకారం నా సంహార కార్యక్రమాన్ని కొనసాగిస్తాను” అని అన్నారు.
శంకరాచార్యులు చిరునవ్వు నవ్వారు.
“తల్లీ! ఆటలో విజయం నీదే. కానీ ఈ ఆట వెనుక ఉన్న అసలు ఫలితాన్ని ఒకసారి చూడు” అన్నారు.
అమ్మవారు శ్రీచక్రం వైపు చూసింది.
ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది.
తాను స్వయంగా సృష్టించిన శక్తికి ప్రతీకగా ఉన్న శ్రీచక్రంలో తన సాత్విక స్వరూపాన్ని శంకరాచార్యులు ప్రతిష్ఠించారు.
అప్పుడు ఆమెకు అర్థమైంది—
ఆటలో తాను గెలిచినా, శంకరాచార్యుల సంకల్పం నెరవేరింది.
ఆయన ఉద్దేశం తనను ఓడించడం కాదు.
తనలోని తామసిక శక్తిని సాత్విక శక్తిగా మార్చడం.
సుందరేశ్వరుని తీర్పు
ఈ సమయంలో సుందరేశ్వరుడు సాక్షాత్కరించినట్లు కథనం చెబుతుంది.
మీనాక్షి అమ్మవారిని ఉద్దేశించి పరమశివుడు ఇలా అన్నాడు:
“దేవీ! నీ శక్తిని ఎవరూ జయించలేరు. కానీ లోకకల్యాణం కోసం నీ తామసిక శక్తిని సాత్వికంగా మార్చాల్సిన సమయం వచ్చింది.
ఈ శంకరాచార్యులు సాధారణ వ్యక్తి కాదు. కారణజన్ముడు. నా అంశంతో జన్మించిన మహాత్ముడు. నీపై ఆయనకు ఉన్నది భక్తి మాత్రమే కాదు—మాతృభావం.
అందుకే ఆయన నీ తామసిక శక్తిని శాంతింపజేయగలిగాడు.”
మీనాక్షి అమ్మవారి కోపం పూర్తిగా శాంతించింది.
ఆమె సాత్విక స్వరూపంలోకి వచ్చింది.
ప్రజలపై కరుణ కురిపించింది.
శ్రీచక్ర ప్రతిష్ఠ ఫలితం
ఆదిశంకరాచార్యులు ప్రతిష్ఠించిన శ్రీచక్రం వల్ల మీనాక్షి అమ్మవారి ఉగ్రరూపం శాంతించి, ఆమె మాతృరూపంలో భక్తులను కాపాడుతుందని ఈ కథనం చెబుతుంది.
సుందరేశ్వరుడు పాండ్యరాజుతో—
“ఇకమీదట అమ్మవారు రాత్రివేళ తామసిక శక్తిగా మారరు. ఈ శ్రీచక్రం ఆమె సాత్విక శక్తికి ప్రతీకగా ఉంటుంది” అని చెప్పాడని కథ.
పాండ్యరాజు ఆలయానికి చేరుకున్నప్పుడు అక్కడ ఆదిశంకరాచార్యులు సురక్షితంగా ఉండటాన్ని చూసి ఆనందించాడు.
అమ్మవారి సాత్వికరూపాన్ని చూసి భక్తితో నమస్కరించాడు.
చివరగా శంకరాచార్యుల కోరిక
అమ్మవారు శంకరాచార్యులను ఆశీర్వదిస్తూ—
“నాయనా! నీకు మరొక వరం కావాలా?” అని అడిగింది.
శంకరాచార్యులు వినయంగా—
“తల్లీ! నాకు ధనం, కీర్తి, రాజ్యం ఏదీ అవసరం లేదు.
నా నోటినుంచి వెలువడే ప్రతి స్తోత్రంలో నీ స్మరణ ఉండాలి. ఆ స్తోత్రాలను భక్తితో పఠించే వారికి ఆధ్యాత్మిక శాంతి కలగాలి.
నా వైరాగ్యం చివరివరకు నిలిచి ఉండాలి. చివరికి నీ పాదాలలోనే నేను ఐక్యమవ్వాలి” అని కోరారు.
అమ్మవారు—
“తథాస్తు!” అని ఆశీర్వదించింది.
అలా ఆ రాత్రి ముగిసిందని ఈ ఆధ్యాత్మిక కథ చెబుతుంది.
ఉదయం ఆలయంలో మళ్లీ నిత్యపూజలు ప్రారంభమయ్యాయి.
మీనాక్షి అమ్మవారు, సుందరేశ్వరుడు తమ యథాస్థానాల్లో కొలువుదీరారు.
శంకరాచార్యుల శ్రీచక్ర ప్రతిష్ఠ ద్వారా ఉగ్రశక్తిని సాత్వికశక్తిగా మార్చడం, అహంకారాన్ని జ్ఞానంతో జయించడం, భక్తితో దైవాన్ని అనుభవించడం అనే సందేశం వెలుగులోకి వచ్చిందని భక్తులు విశ్వసిస్తారు.
ఈ కథలోని అసలు సందేశం
ఈ కథను కేవలం “అమ్మవారితో ఆదిశంకరులు పాచికలాడారు” అనే అద్భుత ఘట్టంగా మాత్రమే చూడకూడదు.
దీనిలోని అంతర్లీన తాత్త్విక సందేశం:
శక్తి స్వయంగా చెడు కాదు. శక్తి ఏ దిశలో ఉపయోగించబడుతుందనేదే ముఖ్యం.
తామసిక శక్తి విధ్వంసానికి దారితీస్తే, అదే శక్తి సాత్వికంగా మారితే రక్షణకు కారణమవుతుంది.
ఆదిశంకరుల విజయం అమ్మవారిపై సాధించిన విజయం కాదు.
అమ్మవారిలోని ఉగ్రశక్తిని మాతృకరుణగా మలచిన విజయం.
అందుకే ఈ కథలో పాచికలాట ఒక ఆట మాత్రమే కాదు—జ్ఞానం, భక్తి, శక్తి, అహంకారం, అద్వైతం మధ్య జరిగిన ఆధ్యాత్మిక సంభాషణకు ప్రతీక.
“అమ్మవారితో ఆడిన ఆటలో శంకరులు గెలవలేదు… అమ్మవారిని సాత్విక మాతృస్వరూపంలో ప్రతిష్ఠించి, లోకకల్యాణాన్ని గెలిపించారు.”
