కణ్ణగి – కోపాగ్ని

చెన్నై మెరీనా తీరంలో సముద్రపు అలలు ఎగిసిపడుతున్నాయి. ఆ ఒడ్డున ఒక స్త్రీ విగ్రహం నిలిచి ఉంది. చెదిరిన జుట్టు, కోపంతో మండుతున్న కళ్ళు, చేతిలో ఒక కాలి కడియం. ఆమె ఎవరో తెలుసా? ఆమె పేరు కణ్ణగి. ఆమె కథ రెండు వేల ఏళ్ళ నాటిదైనా, ఇప్పటికీ తమిళ నేలపై నిప్పులా మండుతూనే ఉంది.
కావేరీ పట్టణంలో
పాండ్యరాజు నెడుంజెరియన్ మధురై రాజధానిగా పాలిస్తున్న రోజులవి. అప్పట్లో కావేరీ పట్టణంలో ఒక గొప్ప వర్తకుడు ఉండేవాడు. అతని కుమారుడు కోవలన్ చదువుల్లో, సంస్కారంలో పేరు తెచ్చుకున్నవాడు. కొడుకు యుక్తవయసుకు రాగానే వ్యాపార బాధ్యతలు అప్పగించాలని తండ్రి నిర్ణయించాడు. అంతకుముందు తగిన కన్యను వెతికి, కణ్ణగితో వివాహం జరిపించాడు.
కణ్ణగి సౌమ్యురాలు, గుణవతి. భర్తే తన లోకంగా భావించింది. కోవలన్ కూడా ఆమెను ప్రేమించాడు. కొంతకాలం వారిది చూసినవారు మెచ్చుకునే అన్యోన్య దాంపత్యం.
మాధవి వ్యామోహం
కానీ విధి వేరుగా రాసి ఉంది. ఒకరోజు కోవలన్ ఒక నృత్య ప్రదర్శనకు వెళ్ళాడు. అక్కడ నర్తకి మాధవి నాట్యం చూసి మైమరచిపోయాడు. ఆమె అందం, కళా చాతుర్యం అతని మనసును కట్టిపడేశాయి.
వజ్రాలు, వైడూర్యాల వ్యాపారంతో పేరొందిన కోవలన్ క్రమంగా వ్యాపారాన్ని మరచిపోయాడు. రోజులు, నెలలు మాధవి గృహంలోనే గడిచిపోయాయి. తన సంపదనంతా ఆమె పాదాల చెంత పోశాడు. ఇంట్లో ఎదురుచూస్తున్న భార్యను పట్టించుకోలేదు.
చివరకు ఖజానా ఖాళీ అయింది. చేతిలో చిల్లి గవ్వ లేని కోవలన్‌ను మాధవి నిర్దాక్షిణ్యంగా బయటకు తరిమేసింది. అప్పుడు కళ్ళు తెరిచిన కోవలన్ సిగ్గుతో, పశ్చాత్తాపంతో తల వంచుకుని ఇంటి దారి పట్టాడు.
క్షమించిన భార్య
కణ్ణగి భర్తను నిందించలేదు. కన్నీళ్ళు తుడుచుకుని ఆదరంగా ఇంట్లోకి ఆహ్వానించింది. కానీ ఆ ఊరిలో వారు తలెత్తుకుని బతకలేరు. అందుకే కొత్తగా జీవితం మొదలుపెట్టాలని ఇద్దరూ మధురై నగరానికి బయలుదేరారు.
దారిలో కణ్ణగి తన కాళ్ళకు ఉన్న మాణిక్యాల కడియాలను చూసింది. అవే ఇప్పుడు మిగిలిన ఏకైక సంపద. ఒక కడియం తీసి భర్త చేతిలో పెట్టి, "దీన్ని అమ్మి మళ్ళీ వ్యాపారం మొదలుపెట్టండి. మీ కష్టం వృథా కాదు" అని ధైర్యం చెప్పింది.
మధురైలో విషాదం
కోవలన్ ఆ కడియం పట్టుకుని నగరంలోని ఒక స్వర్ణకారుని దుకాణానికి వెళ్ళాడు. కానీ అప్పటికే రాజభవనంలో ఒక సంఘటన జరిగింది. పట్టపురాణి కాలి కడియం ఎవరో దొంగిలించారు. ఆ కడియం కోవలన్ చేతిలో ఉన్నది ఒకేలా కనిపించింది. రాజభటులు అతన్ని పట్టుకుని రాజసభకు ఈడ్చుకెళ్ళారు.
కోవలన్ ఎంత మొత్తుకున్నా ఎవరూ వినలేదు. రెండు కడియాలూ ఒకే రకంగా ఉన్నాయని, అతడే దొంగ అని రాజు నిర్ణయానికి వచ్చాడు. సరైన విచారణ లేకుండానే అతన్ని ఏనుగుతో తొక్కించి చంపమని తీర్పు ఇచ్చాడు. భటులు ఆ శిక్షను అమలు చేశారు. నిర్దోషి అయిన కోవలన్ ప్రాణం పోయింది.
కణ్ణగి ఆగ్రహం
ఈ వార్త కణ్ణగి చెవిన పడగానే ఆమె గుండె పగిలింది. కానీ ఆమె కూలిపోలేదు. కన్నీళ్ళు ఆగిపోయి, ఆ స్థానంలో ఆగ్రహం నిండింది. మిగిలిన రెండో కడియాన్ని చేతిలో పట్టుకుని, జుట్టు విరబోసుకుని నేరుగా రాజసభకు వెళ్ళింది.
"రాజా! న్యాయం చెప్పండి. నా భర్త దొంగ కాదు" అని గర్జించింది.
కడియాలను సభ ముందు పరీక్షించమని కోరింది. రాణి కడియంలో ముత్యాలు పొదిగి ఉన్నాయి. తన భర్త దగ్గర దొరికిన కడియంలో అపురూపమైన మాణిక్యాలు ఉన్నాయి. కణ్ణగి తన చేతిలోని కడియాన్ని నేలకు కొట్టగానే అది పగిలింది, లోపలి మాణిక్యాలు సభ నిండా చెల్లాచెదరయ్యాయి. నిజం అందరి కళ్ళ ముందు తేలిపోయింది.
రాజు నెడుంజెరియన్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. "ఒక చిన్న కాలి కడియం కోసం నా రాజ్యంలో ఒక అమాయకుని ప్రాణం తీశానా? న్యాయం చెప్పాల్సిన నేనే అధర్మానికి పాల్పడ్డానా? ఇక ఈ బతుకు నాకెందుకు?" అంటూ సింహాసనం మీదే ప్రాణాలు విడిచాడు.
మధురై దహనం
కానీ కణ్ణగి కోపం చల్లారలేదు. సభ నుంచి బయటకు వచ్చి నగరం వైపు తిరిగి శపించింది: "అన్యాయంగా నా భర్తను చంపిన ఈ మంత్రులు, ఈ రాణి, అధర్మానికి నిలయమైన ఈ రాజభవనం, ఈ నగరం మొత్తం కాలి బూడిదవ్వాలి!"
ఆమె శాపం అగ్నిజ్వాలలా వ్యాపించింది. మీనాక్షి అమ్మవారి ఆలయం తప్ప, మధురై నగరమంతా దావానలంలో కాలి బూడిదైపోయింది.
చివరి మజిలీ
ఆ తరువాత కణ్ణగి పాండ్య రాజ్యాన్ని విడిచి చేర రాజ్యానికి వెళ్ళిపోయింది. భర్తను, ఇంటిని, సంపదను, అన్నిటినీ కోల్పోయిన ఆమె ఒక చెట్టు కింద పిచ్చిదానిలా జీవించింది. చివరకు అక్కడే తనువు చాలించింది.
అందుకే ఈనాటికీ మెరీనా తీరంలో ఆమె విగ్రహం చేతిలో కడియంతో, కళ్ళలో నిప్పులతో నిలిచి, ఒక సత్యాన్ని గుర్తు చేస్తూనే ఉంది: అన్యాయానికి గురైన ఒక స్త్రీ గొంతు ఒక సామ్రాజ్యాన్నే కదిలించగలదు.